Ondertussen is het al 2 weken geleden dat ik nog eens iets gepost heb. Daar komt nu dus verandering in. De laatste tijd is het vooral werken geblazen.
Deze namiddag werk ik op de turfclub, tevens mijn 11e dag op een rij dat ik werk.
Wat gebeurde er sinds 16 juli, een kleine update.

Vrijdag 17 juli verhuisde ik al mijn spullen naar een appartement in Parap. Daar leef ik momenteel met 2 Duitse meisjes
(Leyla en Simone) en @ aussis. De 2 aussies (Drew en Ford) zijn momenteel aan het werk en leven momenteel niet hier.
Zaterdag 18 juli werkte ik op de turfclub. De zondag en maandag erna gebeurde er niet veel soeps.
Dinsdag 21 juli werkte ik terug voor The Northern Territory Party Hire. Woensdag en donderdag werkte ik voor Iken, een firma die bureaus en kantoorbenodigdheden plaatst bij nieuwbouw. Deze job had ik per toeval op de kop kunnen tikken. Ze werd bovendien goed betaald en cash in hand na het werk. Donderdag en vrijdag (24 juli en 25 juli)
werkte ik dan weer terug voor NT Party Hire. Zaterdag 25 juli trok ik dan wederom naar de turfclub om daar de punters ( het mooiere Engelse woord voor gokker) te bedienen.
Van zondag 26 juli tot en met 31 juli werkte ik voor de NT Party Hire.

Wat brengt de toekomst.
Morgen ( lees van zaterdagnacht op zondagnacht), 2 uur in de ochtend tot hoogstwaarschijnlijk een heel stuk in de dag trek ik wederom mijn werkschoenen aan voor de NT Party Hire
Maandag, op een nationale feestdag , trek ik dan weer naar de turfclub.

Aangezien ik nu op een apartement leef is mijn leven hier beduidend anders geworden. Eerder terug naar het gewone leven met af en toe een uitschieter.  Maar over 1 maand komt daar terug verandering in.

Wederom een hete dag hier in Darwin.  Morgen verhuis ik tijdelijk naar een apartement in Parap, op 35 minuten wandelen van het stad.

Ondertussen blijf ik hier naarstig op zoek naar een job. Het enige wat uit de bus is gekomen is een tijdelijke job als TAB operator bij de turfclub. Deze heb ik dan ook aangenomen. Hier werk ik 7 dagen( 4 tot 6 uur) doorheen de maand juli en begin augustus.
Eerst doorliep ik 2 trainingsdagen (9 juli en 10 juli). Mijn eerste werkdag was dan 11 juli.

Na mijn eerste werkdag besloot ik mij dan volledig vol te gooien met alcohol om mijn verjaardagsweekend in te zetten. De volgende dag (12 juli) ging dit feestje dan gewoon door en besloot ik naar de Vic te trekken om daar enkele biertjes te drinken.
Maandag, en 2 katers later trok ik de op-zoek-naar werk-machine weer in gang. De suburbs Rapid Creek en Nightcliff werden bestookt met Cv’s van een Belgische kornuit. Spijtig genoeg, zonder success.
Dinsdag moest de luchthaven en de buurt van de luchthaven er aan geloven, maar het ziet er naar uit dat niemand daar volk aan neemt.
Woensdag (15 juli) stroopte ik de mouwen weer op en werkte ik terug op de turfclub, waar het Ladies day was.
Woensdag en zaterdag pluis ik dan meestal ook alle job advertenties van de NT krant uit en regelmatig zoek ik op het internet naar werk.
1 conclusie: Weinig werk en te veel backpackers die naar werk zoeken.
Gevolg: Een hele hoop werklozen

Om nog eens de interactiviteit van de blog te verhogen werp ik nog eens een poll op deze blog.

Terwijl in Belgie de temperaturen die van in Darwin evenaren  lag ik 3 dagen strike met griep, nee niet de Mexicaanse griep.
Bovendien heb ik met spijit in het hart  Werchter moeten missen,
Ondertussen zoek ik al terug sinds 1 juli naar een nieuwe job, wat nu zelfs al een onmogelijkere opdracht lijkt dan een maand geleden.
Hoogstwaarschijnlijk blijf ik tot volgende week zoeken,aangezien ik mijn verjaardag in Darwin wil vieren.
De verdere toekomst blijft wel onzeker, maar ik houd jullie op de hoogte.
Tot volgende week

Vandaag is het 1 juli 2009 en heb ik een dag vrij, omdat er te weinig werk is. Hoogstwaarschijnlijk betekent dit het einde van mijzelf bij The Northern Territory Party  Event Hire.
Ik kan dus op zoek naar een nieuwe job hier in Darwin.

Ondertussen schrijf ik hier het vervolg van mijn nogal gewone bestaan in Darwin, in dagboekstijl/ memo stijl

Het weekend (19,20,21 juni)
3 dagen gevuld met absoluut niets doen. Doch zaterdagavond een stapje in de wereld gezet in de alom bekende club The Discovery met  een internationaal gezelschap ( Duist/Engels/Israelisch).

Maandag 22 juni
Terug naar de V8 om de tent af te breken die we daar hebben opgezet.

Dinsdag 23 juni
De eerste 2 uur, het vervolg van de tent afbreken. Daarna stoelen en tafels uit de pitline halen.
Verder nog wat tenten weghalen rond het circuit.

Ontspanning: gratis cinema, State Of play gezien

Woensdag 24 juni
Terug naar de V8 om tafels, stoelen en meer van dat fraais op te halen.
Laatste anderhalf uur toch nog stoelen moeten kuisen.

Donderdag 25 juni
Voor de verandering nu eens BBQ’s kuisen.
Ontspanning: Voetballen in Bicentennial Park met een hoop Ieren.

Vrijdag 26 juni
bbq’s en stoelen kuisen.

Zaterdag 27 juni
Alleen in de voormiddag gewerkt, wederom stoelen kuisen.
Ontspanning: Naar het Northern Territory Museum geweest en een Indische markt met Joe ( Engels) en Sarah (Duits)
’s avonds een stapje in de wereld gezet met een bende Duitse meisjes en Ieren in Shenannigans.

Zondag 28 juni
Geen werk vandaag, dus een luie namiddag.
’s avonds wel naar de Mindil markets geweest met Leyla (Duitse) en daar ook de zonsondergang meegepikt.

Maandag 29 juni
In de voormiddag vooral veel zaken verplaatst en ’s namiddags stoelen kuisen

Dinsdag 30 juni
Stoelen kuisen
Ontspanning:  voetballen in Bicentennial Park met een hoop Ieren

Voila, meer moet dat niet zijn. Ondertussen zit ik al 8 maanden in Australie en heb ik nog 4 maanden te gaan.

Tot blogs

Vandaag een korte werkdag gehad van slecht 5 uurtjes, na 6 dagen naeen werken mag dat wel eens. Momenteel werk ik bij Northern Territory  Party Events hire.
De eerste dagen waren boeiend. Het bedrijf zet namelijk redelijk wat tenten op op de V8 ( http://www.v8supercars.com.au). Een populair race-event dat dwars door Australie trekt en nu dus aanbelandt is in Darwin

Onze taak ginder: het opzettten van de tent voor de racers en het opstellen van de VIP ruimtes met tafels en stoelen.
De laatste 3 dagen was het eerder een saaie bedoening, aangezien er non stop stoelen en vloeren moesten geschrobd worden.

Het event loopt van 19 tot 21 juni, maar wanneer het is afgelopen beginnen we met de afbraak en waarschijnlijk ook met het poetsen van al dit moois. Hopelijk zit ik niet in het kuisteam dit keer.
Verder vul ik mijn dagen met boeken lezen, mijn eerste cinemabezoek (Terminator Salvation) in 8 maanden, het veranderen van hostel en andere banale zaken.

Je merkt het al: geen boeiende roadtripverhalen en spannende avonturen, maar toch probeer ik  jullie nog op de hoogte te houden van mijn leven hier en zal ik proberen wekelijks 1 bericht te posten. Vol met banale dingen natuurlijk.

Momenteel ben ik al 9 dagen in Darwin. In het begin heb ik hier 2 en een halve dag gewerkt aan de haven van Darwin.
Schepen uitladen, vissen sorteren en meer van dat moois. Goed betaalde job, spijtig genoeg maar voor korte duur.
In de tussentijd heb ik hier volop naar werk gezocht in het zonnige Darwin. Dagelijks temperaturen tot over de 30 graden.
Mijn bedoeling was om terug richting Brisbane te vertrekken en daar verder te zoeken naar een job. Maar dat idee is momenteel even in de ijskast gestoken.
Deze morgen kreeg ik echter wederom een tijdelijk aanbod om bij een event hire company te werken.
Morgen begin ik daar mijn eerste dag. Laten we hopen dat dit wat mee valt.

Voorts is het mijn bedoeling om te werken tot begin september en dan een vliegtuig te nemen naar Perth.
Daar landt mijn goede vriend Dave de nacht van 6 september op 7 september. Met hem ga ik een 3 week durende roadtrip maken, terug tot in Darwin. Hopelijk gaat alles zoals gepland, aangezien ik grote verwachtingen heb voor de westkust.

Het Afscheid
Op 31 mei zette ik mijn ouders af aan de luchthaven in Alice Springs. Het afscheid was zwaar, maar niet onvermijdelijk.
Voor dit afscheid bezochtten we nog Uluru, Kata tjuta en Kings Canyon.
Er werd regen, wind en koude temperaturen geteisterd. We zagen Ulure zowel in het rood, als in het beginnend grijs.
De grijze kleur is enkel bij regen waarneembaar en dat valt daar nu ook niet meteen elke dag.
Ook bewonderden we een volledige regenboog boven het Red Centre, weliswaar ook uniek dus.

Het vervolg
Na het afscheid vervolgde ik mijn weg richting Darwin, waar ik de campervan nog moest afzetten.
Onderweg besloot ik een Italiaanse lifter mee te nemen, die ik 1000 kilometer verder afzette.
Na een anderhalve dag stevig door rijden (1200 km op de teller), besloot ik om op een blauwe maandagnamiddag een kano te huren om de Katherine Gorge af te varen voor een halve dag.
Tijdens de terugtocht peddelde ik op mijn duizendste gemakje achterwaarts om een vogel te bekijken.
Plots hoorde ik een sissend geluid, zoals een van onze katten thuis  wel eens maakt, maar dan iets luider.
Ik keek naar links en zag op een halve meter van mij een krokodil liggen in het water.
Al een geluk dat in deze rivier enkel fresh water crocs zitten en met dat geluid willen ze aantonen dat je te dicht bij hen komt.
Wijselijk besloot ik deze waarschuwing op te volgen en mij wat verder van dit beest te verwijderen.
Ik overnachtte die dag nog in de buurt van Katherine en de volgende dag reed ik met de van naar Darwin.

Momenteel ben ik volop werk aan het zoeken in Darwin.
Vind ik hier niets dan vlieg ik desnoods naar de andere kant van Australie waar ik wel werk kan vinden.

 

Na ons Nieuw-Zeeland avontuur, waar we beiden zwaar onder de indruk van waren, was de tijd aangebroken onze laatste week op te vullen. Een vlucht naar Townsville en een ferrytrip van een half uur later stonden we op Magnetic Island. Het eiland waar we op zoek zouden gaan naar Memo.

Onze eerste 2 dagen hadden we nog geen cursus, dus hadden we alle tijd om het eiland op zich te verkennen. Vanuit ons idilisch hostelletje, met zicht op zee, prive strand en prive zwembad, konden we 2 scooters huren. Onze buideldieren vonden het dan ook een ideaal speeltje om dag 1 met op te vullen. Al crossend verplaatste de springdieren zich over het eiland. Het eiland bleek niet groter te zijn dan 12 km, dus hebben we meermaals dezelfde route afgelegd, om onze tijd te doden. Die dag kregen we ook te horen dat we beiden geslaagd waren op onze medische test. Deze gaf uitsluifsel dat we de dag nadien konden beginnen met onze duiktheorie.

De dag nadien begonnen we aan de theorielessen. Een uiterst saaie bedoening, zo bleek in den beginnen. De namiddag werd echter interessanter, toen we het zwembad betraden met onze duikflessen op de rug en onze eerste skills aangeleerd kregen. 1,5 uur later kwamen we terug boven water met lichte onderkoeling! Dag 1 van onze theorie zat erop.

De dag nadien was simulair met de eerste dag, zijnde theorie en een poolsessie waar we opnieuw enkele skills voorgeschoteld kregen. Ditmaal werden we echter op het einde van de dag verhoord naar de opgedane kennis. Een meerkeuzetest van 50 vragen bleek voor de twee buideldieren echter spotgemakkelijk en beiden slaagden ze met 49/50, een score om over naar huis te schrijven.

De dag nadien was het dan zover, de buideldieren zouden zich transformeren naar visjes die vrolijk ronddartelen in de grote oceaan. Een toffe en aangename ervaring, de eerste keer het grote barriere rif rond te peddelen. In de grootse oceaan herhaalden we de aangeleerde skills en maakten we een kleine tour onder water. Enkele vissen werden gespot, een zeeslangetje glipte mij voorbij en er werd wat koraalrif waargenomen.

Morgen (zondag) doen we er nog 3 duiken bij die iets dieper gaan dan de vorige dag. Hopelijk krijgen we de optimale schoonheid van het rif te zien met zijn Mimos en preditors allen tesaam! Morgenavond zullen we ook genieten van een laatste Australische barbeque om maandag avond richting Brisbane te vliegen en dinsdag het luchtruim te betreden richting Belgie!

Mogen we jullie allemaal begroeten op woensdag 3 juni om 11h05 in de aankomsthal van Zaventem!
Tot dan
De buideldieren

Terwijl KV Mechelen spijtig genoeg de bekerfinale verloor zat ik ergens in de bush van het Northern Territory. Wat een domme Mellemans, die weer eens in oude fouten vervalt en alleen kan verdedigen door continu zijn handen te gebruiken. Afvoeren dus,hij  heeft voor mij al genoeg krediet gekregen.

Dit even ter zijde; nu een korte, doch boeiende samenvatting.

Kakadu
Een mysterieus, maar toch redelijk mooi nationaal park.
Vooral de billabongs en de weidse zichten spreken tot de verbeelding.
Spijtig genoeg waren er ook nu heel wat wandelingen nog gesloten.
Enkele streken die we bekeken hebben: Ubirr, Nourlangie, Jabiru en Yellow Water.

In Yellow Water vaarden we mee in een bootje het riviertje af. Daar spotten weverschillende soorten vogels, krokodillen en slangen in een wonderbaarlijke mooie omgeving.
Ook stonden we oog in oog met een slang op een van onze wandelingen doorheen het park.

 

 

 

 

 

Litchfield National Park
Reeds bekend bij mijzelf en dus al in vroegere posts besproken.
Ditmaal echter ook de Lost City bezocht. In principe heb je daar een 4WD voor nodig.
Al bewees mijn moeder dat je 9 van de 10.5 km met een campervan kunt doen. ( maar dit is dan weer een ander verhaal)
Mijn vader en ik besloten dit dus te voet te doen, zodat we dit fenomeen eens konden bekijken.

On the Road
Onderweg van Darwin naar Alice Springs bekeken we nog de volgende zaken.

Bitter Springs in Mataranka
 Een frisse duik in deze heldere stroom doet altijd wonderen  en ook deze keer was dat dus het geval.

Edith Falls
Mijn vroegere reisgenoten hadden deze al eens bezocht. Nu was het dus mijn beurt en ze werden zeker goedgekeurd.

Devils Marbles
Prachtig fenomeen, maar ook al in vorige posts besproken.

Na onze bungysprong gingen we op zoek naar een mogelijkheid om the deep south van NZ te gaan verkennen. De enige bus die ons zou toelaten op tijd in Christchurch aan te komen zat echter vol waardoor we op de wachtlijst werden geplaatst. De volgende dag bracht Tyke (onze ex-busdriver) ons het verlossende nieuws dat de bus geupgrade was! Joepie!

De eerste dag bracht ons in Milford Sound, een van de meest adembenemende plaatsen van Nieuw-Zeeland! Een extra meevaller was dat we een blauwe hemel voorgeschoteld kregen, en dit terwijl Milford Sound bekend is vanwege de vele regen die er ieder jaar valt. We maakten een cruise langs prachtige watervallen, besneewde bergen en adembenemende zichten. ’s avonds bracht de Stray bus ons naar Guns Camp. Guns Camp bestaat uit allerlei kleine chalets, allemaal uitgerust met hun eigen kolenkacheltje. Omdat het kamp zich in het midden van het National park bevind werd om 22u de genarator uitgeschakeld en werden we allen afhankelijk van het kaarslicht. Het werd een romantisch avondje.

De volgende dag bracht de bus ons verder richting het zuiden. We stopten langs verschillende uitkijkpunten en genoten als het ware van een sneeuwbal gevecht met onze medepassagiers en busdriver. We reden verder en reden langsheen Bluff naar Invercargill. Dit stadje is bekend vanwege Burt Munro, beter bekend als de World Fastest Indian. 

Onze Deep-South toer eindigde waar hij begonnen was, in Queenstown. Met pijn in het hart namen we hier afscheid van de vele vrienden die we op deze NZ reis gemaakt hebben. Het werd een waardig afscheidsfeesje.

Onze reis ging verder in de richting van Christchurch, onze laatste Nieuw-Zeeland stop. We reden langsheen besneeuwde wegen en genoten van de vele uitzichtspunten. Aangekomen in Christchurch brachten we een bezoekje aan de kathedraal, gevolgd door een kleine wandeling doorheen het stadje.

Momenteel zitten we terug in Brisbane en wachten we op het volgende avontuur, zijnde een duikcursus op Magnetic Island!