Vorig jaar tijdens het pinksterweekend vertrokken de buideldieren + extra gevolg naar Sevilla.
Spijtig genoeg is daar nooit een verslag van gekomen op onze blog.
Dit jaar trokken we naar Sicilië voor een heuse roadtrip, aussie style.
Zie hier een klein doch krachtig verslag.

De trip:

Woensdag, 8 juni 2011
 ’s avonds afgesproken in Brussel en nog een pintje gedronken.

Donderdag, 9 juni 2011
Vroeg uit te veren om in Charleroi de vlieger naar Trapani te nemen.

Aangekomen in Trapani stond ons busje (Citroën Jumpy) klaar voor vertrek.
Iedereen had er zin in en  na de nodige inkopen, stops en scenic views kwamen we aan in Palermo.
Palermo, een vuile vieze stad die mij niet echt kon bekoren. Maar  toch beleefden we er nog enkele pleziertjes:

-  rondrit door Palermo met paard, kar en disco-installatie bestuurd door een oude, zotte, kettingrokende inwoner van Palermo
-  ’s avonds trok iedereen zijn drink benen aan en terstond ontstonden er zich opnieuw ‘challenges’ wat resulteerde in een ‘vrij gezellig’ feestje

           

Vrijdag 10, juni 2011
Na het ontbijt  bezochten we de catacomben van de capucijnen. Daarna ging de trip verder naar Giardini Naxos. Deels langs de kust en deels door het binnenland waar Tom zijn bochtenwerk wat kan beoefenen.
In de late namiddag trokken we ons wetsuit aan en sprongen 2 maal het water in voor 2 duiken van 40 min onder leiding van  2 aandachtzoekende divemasters.  Onder water was er niet echt veel te zien, maar toch was het er plezant vertoeven.
Afgepeigerd genoten we nog van een laat avondmaal en doken we bij de B&B van Alex(Dive  Sicily) vroeg het bed in.

Zaterdag 11 juni
De meest actieve vulkaan van Europa mocht zich vereren op ons bezoek. Na het verlies van de ochtend  voor het zoeken van fietsen was het dan zover.
4 gladiatoren (Tom, Stijn, Arthur en mezelf) beklommen de flanken van de Etna  met een veel te kleine, aftandse mountainbike.
De 3 andere helden (Benny, Pieter en Mattias) bevoorraden het team en kregen onderweg nog een lekke band.
Genoeg gezien van de Etna en op zoek naar een nieuwe slaapplaats kwamen we terecht bij de B&B van Maria in wederom Giardini Naxos. ’s Avonds speelden we nog wat drankspelletjes aan de kade in het stadje.

      

Zondag 12 juni

Na het ontbijt bezochten we het Teatro Greco in Taormina (het Monaco van Sicilië).
Terug in Gilardino Naxos was de tijd aangebroken voor een namiddagje strand, zwemmen, springen van rotsen en een spelletje kaarten.
De trip ging onverbeten verder en we reden door naar Syraceuse waar we terugkwamen van een kale reis aangezien het theater geboekt was voor een voorstelling en we er niet binnen konden.

Omdat we een beetje achterstonden met de trip besloten we ’s avonds nog door te rijden tot Caltagirone.
Daar werden ’s avonds de bloemetjes buiten gezet bij een lokaal open lucht feestje.

   

Maandag 13 juni
Na een ritje van 113 km kwamen we aan in Agrigento. Na het versterken van de innerlijke mens kreeg ons cultuur gehalte nog een boost door een bezoek aan de Valle dei Templi.
Cultureel versterkt stuurden we de stalen ros naar Marsala. Onderweg strekten we nog de beentjes in Eraclea Minoa waar nog genoten werd van een plons in de Middellandse Zee. In Marsala genoten we ’s avonds nog wat van een optreden van Benny en wat pizza’s alvorens onder de wol te kruipen

  

Zondag 14 juni
Terugvlucht om 6 u30, wat dus betekent dat we erg vroeg op stonden.
En verder is iedereen heelhuids terug geraakt. Al zit Arthur nog in Barcelona. Geen haan die weet hoe hij daar geraakt is.

Kort en bondig: schitterende roadtrip.

Voor een Darwin reünie trok ik donderdag  2 juni naar Riga. Dit was vooral een weekend van bijpraten en drinken.
En Riga is daar de geschikte stad voor, aangezien je de meeste zaken in 1 a 2 dagen kan zien.In een stad die op dit moment slechts 5 uur de duisternis kent staat het uitgaansleven hoog op het programma.En zo geschiedde: veel gerstenat werd er genuttigd.

Riga
de korte resumé in trefwoorden

Old City, veel mooie vrouwen, schitterende parken, vele kerken,  vele oude gebouwen
Verder is er nog goedkoop eten: o.a bij het overbekende Lido

Jurmala
Een strand op 30 min trein reizen van Riga.  Een biertent, een dj, vele sportgelegenheden.
Meer moet dat niet zijn, wel spijtig van het iets of wat donkere water.
Volgende blogpost komt er al snel aan, aangezien er een roadtrip in Sicilië aankomt met de buideldieren + 3 extra man.

Die post zal dan weer in de gekende uitgebreide doch krachtige samengevatte stijl zijn  die deze blog kenmerkt

Ik wist helemaal niet wat ik moest verwachten van Stockholm. Ik dacht aan mensen met blonde haren en blauwe ogen, aan barre koude en aan houten huisjes in grote dennenbossen. Op het platteland van Zweden kan dit allemaal wel zijn maar Stockholm is anders. Anders dan de steden die ik al had bezocht. Een propere, aangename stad met statige paleizen, met vele eilandjes, een mix van culturen en een moderne touch.

Maandag 15 februari was de eerste dag van de citytrip die ik ondernam met mijn ouders en mijn broer Simon. We vlogen met Ryanair vanuit Charleroi richting Stockholm. Ik zeg wel degelijk richting Stockholm want met Ryanair weet je nooit goed waar je terecht zal komen. Na de vlucht en anderhalf uur m de bus kwamen we aan in T Centralen, het verkeersknooppunt van de stad. Hier passeren zowat alle treinen, metro’s en bussen elkaar in het midden van de stad. Van hieruit besloten we direct naar ons hotel in Saltsjöbaden te vertrekken. Dit pittoreske dorpje lag op een dik half uur van de stad aan de rand van de Oostzee. Hier ligt ook een schitterend statig kasteel, dat nu dienst doet als hotel, omringd door een bevroren meer. Eventjes installeren en terug richting centrum. We doken direct het oude stadsgedeelte in en werden prettig verrast door de terracottakleurige herenhuizen. We doolden wat verder rond zonder concreet plan om zo nog enkele galerijen, pleinen en kerken te ontdekken. Lang konden we wel niet blijven wandelen want de kou beet aan onze tenen en we zochten dan maar de warmte op in een gezellig restaurant. We begaven ons met het treintje richting hotel en daar sloot ik de dag af met een spelletje pool tegen mijn broer. Dankzij het vele oefenen in Australië was dit voor mij een eitje.

Dag 2 was er één die iets georganiseerder moest verlopen, maar omdat we onze reisgidsen vergaten in het hotel waren we weer op improviseren toegewezen. Met ons transportpasje geraakten we gemakkelijk naar het Vasa-museum, een museum opgebouwd rond een oorlogschip uit 1628. Dit schip perfect bewaard gebleven in het zoete water van de baai voor Stockholm. Het is een schip met een grappig verhaal dat de tijdsgeest van het Stockholm van de 17de eeuw mooi weergeeft. Zeker het ontdekken waard. Na het Vasa-museum wandelden we langs de kaaien naar Skeppsholmen, een eiland in het midden van de stad waarop enkele musea staan. De volgende halte was dan ook het Moderna Museet, het Stockholmse museum voor moderne kunst. Hier zijn werken te bewonderen van Warhol, Picasso, Dali, Mondriaan, enzoverder, enzovoort. Na deze culturele bezigheden volgde een wandeling naar Kunsträdgärden, waar er te schaatsen valt op een bevroren fontein. Niks voor ons, we gingen dan maar voor een warme choco in een naburig barretje. Ondertussen, en anderhalf uur vroeger, was de avond al gevallen en begon de honger te knagen. Op zoek naar een leuk plekje om te eten stuurde de toeristische dienst ons naar het stadsgedeelte waar het nachtleven het meest bruisend zou moeten zijn, SOFO. Dinsdagavonden in het winterse Stockholm zijn blijkbaar niet zo bruisend als voorspeld. Deze minder fraaie wijk lieten we achter ons en we gingen eten in een oud bankkantoor, zo was vader ook op zijn gemak. Hier aten we typisch Zweedse kost, behalve Simon, die ging voor biefsteak friet. Een terechte keuze zo bleek, want de  Zweedse keuken is alles behalve geniaal. Met een gevulde maag en vermoeide benen ging het weer hotelwaarts om hier hopelijk iets van de Champions League mee te pikken. Geen Champions League op tv en dus waren we weer verplicht van te poolen. Ik won wederom met groot gemak.

De laatste dag zouden we voornamelijk spenderen in het oude stadsgedeelte, Gamla Stan. In deze authentieke wijk staat het koninklijk paleis van Zweden. Een groots gebouw waarvoor om kwart over 12 de wisseling van de wacht plaatsvond. We lieten de jonge soldaten hun show opvoeren en trokken dan naar binnen om de vertrekken van het paleis te bewonderen. Nee, het paleis bleef staan, vertrekken is een synoniem voor kamers. In Zweden is men nog trots op zijn koningshuis, en terecht. Waarom? Ze zijn daar iets meer met hun tijd mee. We liepen als echte royalty-aficionado’s door het paleis, langs de oude burcht tot bij de kroonjuwelen. Zeker de moeite. Na dit bezoek was onze Stockholmtrip bijna geschiedenis en dus zochten we naar wat herinneringen in enkele van de vele designwinkeltjes. Hierbij kwamen we ook eerder toevallig in een overdekte markt, de Salu Hall. Gelukkig ontdekten we dit pareltje nog net op tijd. Nu werd het echt wel tijd om ons richting luchthaven te begeven. Net op tijd kwamen we daar aan en na een vlotte vlucht (wat een alliteratie!) kwamen we aan op Belgische bodem.

Conclusie: in Stockholm is veel te zien, het is een prachtige goed georganiseerde stad. Misschien is het wel beter van deze stad in de zomer te bezoeken, dan zijn de nachten korter en levendiger.

3 maanden na mijn terugkomst uit Australië heb  ik nog steeds moeite om mij volledig aan te passen aan het Belgische leven.  De strenge, koude winter doet daar ook geen goed aan .  Als iemand mij een handleiding kan geven hoe hiermee om te gaan. Je mag ze mij gerust geven.

Momenteel hou ik mijzelf nog steeds bezig naar het zoeken van een fatsoenlijke job. Ondertussen werk ik via interim en doe daar de meeste belachelijke hersenloze jobkes. Het solliciteren in deze tijd is moeilijker dan ik had gedacht en bij elke job heeft men een overvloed aan kandidaten.  Ook al wegens een beperkt aantal vacatures.
In deze mindere tijden maakte ik dan ook vol nostalgie een  analyse/ best off van mijn 1 jarige reis. (Australië/Indonesië).

Beste Roadtrip
1. West Coast Roadtrip
2. Outback Roadtrip
3. Bali scooter Roadtrip
4. Tasmania Cross The Island Roadtrip

Als een grote fan van roadtrips was het moeilijk een keuze maken, maar West Australië is een uitstekende roadtrip keuze.
Meer dan 8000 km gebold in deze roadtrip in een wicked  campervan samen met mijn compagnon Dave. Prachtige natuur, weidse verzichten en nog veel meer van dat schoons.

Beste Stad
1. Melbourne
2. Sydney (Manly)
3. Darwin

Vielen dus uit de boot, maar daarom niet veel minder: Cairns, Adelaide, Perth

Een iets gemakkelijkere keuze. Melbourne is een prachtige stad met een zalige atmosfeer.
De memorabele week tijdens de Australian Open was een week om nooit meer te vergeten.
De vriendschapsbanden die toen gesmeed werden zijn er voor het leven en elke nieuwe Australian Open zal er met weemoed terug gekeken worden naar die wondermooie tijd.
Beste National Park
1. Karijini National Park
2. The Grampians
3. Blue Mountains
4. Kakadu NP
5. Wilsons Promontory
6. Flinders Ranges

Er zijn veel te veel goede Nationale parken in Australië, maar voor mezelf steekt Karijini er net iets bovenuit.

Spectaculaire kloven, rotsen en idyllische zwemplekken maken van deze avontuurlijke plek  een ware verademing.

Beste Wandeling
1. Rinjani Crater Rim wandeling (Lombok)
2.  Hollow Mountain wandeling (The Grampians)
3.  Over/ undercliff/ enz  (The Blue Mountains)
4.  St Mary Peak wandeling (Flinders Ranges)
5.  Kings Canyon wandeling

Vele schitterende wandelingen gedaan in Australië, er ontbreken er nog vele op dit lijstje.
De wandeling naar de vulkaan Rinjani in Lombok was echter een wandeling waar ook de fysieke kwaliteiten van een mens serieus getest worden en dat geeft dan net iets extra aan deze wandeling als je de top bereikt en een prachtige vulkaan aanschouwt.

Beste zwemplek
1. West Macdonnell Ranges
2. Litchfield National Park
3. Alle schitterende stranden die we tegen gekomen zijn, en geloof mij. Dat zijn er veel

De West Macdonnell Ranges hebben   verschillende zwemplekjes .  Het was een  waar festijn van waterplezier en van rotsen springen.  Het 7 koppig gezelschap en de 2 falcons  maakten dit dan ook nog eens compleet.

Beste Wijnproeverij
1.Barossa Valley
2. Yarra Valley
3. Hunter Valley

De Barossa Valley steekt er met top en schouders boven uit. Uitstekende Shiraz en vele wijnboeren. Het best neem je hier op zijn minst 2 dagen voor. Ze schenken je glas hier behoorlijk vol voor een proeverij, dus neem altijd een bob mee.

Beste 1 dag trip/ paar dagen trip
1. Great Ocean Road ( met de moto)
2.  Raften op de Tully
3. Fraser Island

Vielen uit de boot, maar daarom ook niet minderwaardig: Philip Island, Whitsundays
Ik heb de great Ocean Road 2 maal gedaan, maar als motorliefhebber was dit een hoogdag.
Het was de enige maal dat ik een moto huurde in Australië, de 600 km die dag vlogen dan ook voorbij. Slangachtige wegen langs een uitermate prachtig stukje kust in de staat Victoria.

Raarste belevenissen
1. Leegloperij in Darwin
2. Liften van Cairns naar Brisbane
3. Werken in Lilydale

Raar staat hier als een positief gegeven beschouwd.
De betrokkenen zullen wel weten wat ik met  deze tijd bedoel. Klinisch dood, politie en nog andere trefwoorden vatten deze situatie samen.

Beste Roadtripmuziek
1. CCR
2. I pod van Tom

Muziek is uiteraard een persoonlijke keuze. Maar sommige groepen zijn dan net iets meer geschikt als roadtripmuziek dan andere. En CCR belichaamt volledig ten top het roadtripgevoel.

Verder bedank ik mijn vaste reisgezellen, tevens medeauteurs voor deze blog in de eerste 6 maanden, Matti, Pieter en Stijn voor al de mooie belevenissen en grappige momenten.

Na een rustig dagje Arlie Beach, aan de lagoon liggen en volleyballen besloot ik om op 20 oktober mijn liftavontuur verder te zetten.
Dit keer had ik echter minder geluk.
Na 2 uur en 2 lifts geraakte ik enkel in Proserpine , 25 km verder dan mijn startpunt.
Na 40 minuten liften in de hitte pikte een koppel mij op en zette mij 25 km verder af. De man was een kerel naar mijn hart.
Dit bevestig ik met de volgende quote:  ” You got to have tunes in the car” waarna hij oerhard Led Zeppelin opzette.
Ik belandde dus ergens in the middle of nowhere en er kwam niet echt veel verkeer voorbij. Maar uitendelijk pikte een wat oudere heer mij op en zette mij 10 km verder af in Bloomsburry.
En plots als een donderslag bij heldere hemel stopten er 2 jonge dames ( de Australische Celia en de Engelse  Sarah) en pikten mij op. Deze 2 kan ik best beschrijven als:  al een geluk dat zot zijn niet zeer doet.  80 km en een plezante rit later zetten zij mij af in Mackay.
Ik keek naarstig naar mijn klok en zag dat het al voorbij 3 uur was en dat ik nog niet echt ver opgeschoten was.

Maar de laatste lift van de dag maakte alles goed. Een trucker (Chris) nam mij mee in zijn truck, The Mask genaamd.
336 km later zette hij mij af in Rockhampton. Daar overnachtte ik in een hostel na een serieuze zoektocht.

Het kostte mij veel bloed,vooral  zweet en tranen om weg te geraken uit Rockhampton. Zo’n 2 uur namelijk. Een kerel pikte mij op en zette mij enkele kilometers later af. Maar hier kon ik gemakkelijker een lift krijgen. En zo geschiedde.
De niet echt spraakzame Dan pikte mij op. Er werd niet echt veel gesproken deze rit, maar hij zette mij wel zo’n 232 km verder af in Gin Gin.
In Gin Gin duurde het wel geteld 1 minuut voor de sympathieke farmer Adam mij oppikte in zijn vrachtwagen. Hij vervoerde  2 paarden naar Hervey Bay. 90 km verder zette hij mij af in tTorbanlea. Ook daar duurde het niet al te lang (5 minuutjes) voor ik een lift vond naar Eumundi. Ik werd meegenomen door Chris,  de grootste weirdo die ik op mijn liftavontuur heb ontmoet. Hij vertelde mij dat hij in principe al 4 keer had moeten sterven, maar dat er iets was dat hem op deze wereld hield. Hij geloofde dat hij van groot belang ging zijn in 2012, want dan zou er een grote verandering in de wereld komen en hij zou daar een grote rol in spelen. Ondertussen zat hij aan medicamenten om zijn temperament kalm te houden. Dikwijls kon ik mijn lach niet bedwingen in zijn wagen. Hij dropte mij af in Eumundi.

In Eumundi verbleef ik bij de familie Uhrig, waar ik via de site help x change terecht kwam.
Je helpt de mensen en in ruil krijg je eten en een dak boven je hoofd.
Ik verbleef er uiteindelijk 3 nachten en hield het dan voor bekeken, aangezien ik ze nogal saai vond.

Zaterdag nam ik dan de trein naar Brisbane en hier blijf ik totdat mijn vlieger vertrekt.
Dit is dus mijn laatste post vanuit Australie. Tot binnenkort

Vrijdagochtend verliet ik Arlie Beach voor een zeiltrip van 3 dagen en 2 nachten. Samengevat betekent dit : met 24 man en 4 crewleden op een boot van 20 meter vaarden we het ruime sop in. De eerste dag stond er een duik op het programma in Mackarel Bay en wat ontspanning op dat strand. Spijtig genoeg was de visibiliteit niet echt super, maar enkele swimthroughs en wat grotten maakten het toch nog een genietbare duik.
De dag erna stond Whiteheaven Beach op het programma, een van de witste stranden van de wereld. Aangezien er ook een goede wind stond kon er bovendien serieus gezeild worden. We legden ons anker vast net voor The Hayman Islands. Op zondag trok ik weer mijn duikgerief aan en trotseerde wederom de wereld onder water. Het begint stilletjes aan toch een verslaving te worden. Na deze duik zeilde de Apollo terug de zee af om ons veilig terug in de haven te brengen. Uiteraard werd er elke avond serieus wat afgedronken en de afterparty op het vaste land mocht er ook best wezen. Gisteren besloot ik dan nog om nog 1 dagje in Arlie Beach te verblijven.

Straks (in een uurtje) haal ik mijn duim van onder het stof uit en probeer ik mijzelf een weg naar Brisbane te liften. Mogelijk maak ik nog ergens een tussenstop onderweg bij een of andere familie onderweg, maar dit is nog niet 100% zeker.

Na mijn boottrip verbleef ik nog 2 dagen in Cairns om wat van het leven te genieten.
Dinsdagmorgen startte dan mijn liftavontuur. Terwijl ik aan het wandelen was naar mijn startpunt nl the Bruce Highway stopte er een vrouw die vroeg of ik een lift nodig had.  Ze ging slechts naar Gordonvale, 20 km ten zuiden van Cairns. Maar uiteraard was dit goed meegenomen. Het was een  Nederlandse, Iefje genaamd, die al sinds 1977 in Australie woonde. Ze bood me zelfs een overnachting aan, mocht ik voor de rest van de dag geen lift meer vinden.
In Gordonvale had ik na 20 minuten al prijs en nam de uiterst sympathieke Aussie Mark mij mee tot in Townsville. 320 km verder dropte hij mij af ergens aan een tanksstation op de highway.  Aangezien ik slechts 100 km van Ayr was, besloot ik om mijn tocht nog verder te zetten. In Ayr verbleven er namelijk 2 vrienden (Tuomas en Lisa) die ik in Darwin had leren kennen en daar naar werk zoeken.  Nog geen 6 minuten later had ik weer prijs.
De Israelische  Nadaf pikte mij op en zette mij netjes af aan de Coles in Ayr. Ik spendeerde de nacht in Ayr in de wagen van Tuomas, aangezien hij zelf in een working hostel was ingetrokken.
‘s morgens stapte ik dan naar het einde van het stadje Ayr en 10 minuten later pikte een vrouw mij op. Ze sprak niet veel en haar radio stond oerhard. 12 km verder zette zij mij af in Home Hill.
Er waaide een lichte bries  door Home Hill en echt druk was het er niet. Maar nog geen 7 minuten later stopte er een Britz campervan met 2 Duitse vrouwen ( Agnes en iets met Ber…, de 2e naam ben ik dus vergeten).  Ze waren op vakantie voor 3 weken in Australie. Zij namen mij mee tot in Airlie Beach, zo’n 176 km verder.

Ondertussen heb ik hier mijn zeiltocht voor the Whitsundays geboekt en morgen vertrek ik op de ze trip. Inclusief in deze trip inbegrepen is een duik. Het ziet er dus naar uit dat ik weer eens mijn duikgerief kan aantrekken. Deze trip duurt 3 dagen en 2 nachten. Zondagnamiddag ben ik dus terug in Airlie Beach.

Hieronder wat foto’s van de mensen die mij meegenomen hebben met hun wagen.
Liften is hier tot nu toe redelijk gemakkelijk en een enorm leuke ervaring.

Na mijn vlucht van Darwin naar Cairns ging ik naarstig op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik slenterde van duikshop naar duikshop en 2 uur later had ik prijs, nota bene op de boot waar ik zelf heb leren duiken nl de Oceanquest. Enige probleem was dat ik een week moest wachten, dus zat ik die week in een soort van wachtkamer, Cairns genaamd.
Aangezien ik Cairns al gezien had waren dit dus wat nutteloze dagen. Lagoon, internet en af en toe eens een drankje benuttigen hielpen mij door deze lege dagen. Al een geluk dat er nog wat vrienden van in Darwin 2 dagen in Cairns passeerden om het iets draaglijker te maken.

De Boottrip

Op 7 oktober vertrok ik dan eindelijk naar het GBR, waar uiteindelijk 16 duiken op het programma stonden en een moordend programma.
Om 6 uur stond ik meestal op om tegen half 7 om mezelf te laten ontwaken in het Great Barrier Reef terwijl ik naar vissen en koraal keek.
Na de eerste duik moest het ontbijt klaar gezet worden. Na het ontbijt stond de afwas daar en moest alles netjes opgeruimd worden. Na het onbijt sprong ik dan terug het water in voor duik nummer 2 van de dag.
Na duik nummer 2 moesten de lakens van de kamers ververst worden of gestofzuigd worden.
Daarna werd alles gereed gezet voor de lunch. Na de lunch kregen de badkamers een grondige beurt en uiteraard kwam de afwas ook daar weer piepen. Tegen 2 uur 30 was het dan tijd voor de transfer ( Gasten verlaten de boot en nieuwe gasten komen op de boot). Tegen een uur of 3 was het tijd voor duik nummer 3. Na deze duik hadden we meestal een half uurtje tot 3 kwartier vrij. Daarna alles gereed zetten voor het avondmaal. Na het avondmaal wederom alles opruimen en afwassen. Dan was het meestal tijd voor de nachtduik (duik nummer4). Na deze duik was het tijd voor het dessert. En je raadt het nooit: opruimen en afwassen na alles op te zetten. Het werk zat er meestal op rond 9 uur ‘s avonds. Daarna dronk ik meestal een biertje en relaxte een beetje.

Het duiken zelf was echt schitterend: haaien, schildpadden, moray eels, roggen en meer van dat fraais.
De schildpadden kon je echt heel dicht benaderen, tot zelfs een halve meter afstand. Voor de haaien was het net iest minder, maar 1 keer toch op een meter of 3.
Wegens mijn budget kon ik maar  voor 1 dag een onderwatercamera huren. Spijtig genoeg net de dag dat er de minste opportuniteiten voor mooie foto’s waren.

Na mijn terugkomst op het vaste land heb ik besloten om hier nog 1 dag te blijven. Morgen vertrek ik naar het zuiden, terug richting Brisbane als het ware.
We gaan dit stuk proberen al liftend te doen, dus we zullen wel zien waar we geraken op welke dag. Normaal gezien plan ik een tussenstop in Airlie Beach, zeilen rond The Whitsunday Islands is het enige wat nog op mijn programma staat wat ik echt wil doen. Tot later en tot binnenkort, aangezien mijn tijd hier echt begint te korten.

Momenteel zit ikzelf in Cairns, waar ik van 7/10 tot 11/10 als vrijwilliger op een boot ga werken. Voor mij betekent dit dan gratis eten/accomodatie/2 gratis duiken per dag. Dit wil dus wel zeggen dat ik mij hier nog wel 6 dagen moet trachten bezig te houden. En nu volgt dan de laatste week van de westcoastroadtrip.

Di 22/09
Na Broome snelden we met de van naar Windjana Gorge. Daar overnachtten we en maakten we een wandeling langs een rivier die vol met krokodillen zat

Wo 23/09
Na Windjana Gorge vertrokken we met de van naar Tunnel Creek NP. Een paar kilometer voor we daar arriveerden werd de gravel road te zwaar en moeilijk berijdbaar en keerden we op onze stappen terug. Uiteindelijk strandden we op een rest area, waar we ‘s avonds een road train zagen die zichzelf vast reed.

Do 24/09
In de ochtend zagen we een calvarie mensen en voertuigen om de gestrande road train uit zijn hachelijke positie te bevrijden. De volgende stop was Geiki Gorge NP. Een wandeling en en duik in de rivier later begaven we oms naar Kunnunura.

Vr 25/09
In de voormiddag bekeken we Ivanhoe Crossing, Knob Lookout en Mirijima NP.  Iets later passeerden we ook nog bij Lake Argyle en dan ging de roadtrip verder richting Katherine

Za/zo  26 &27/09
De edith falls en de Florence falls (Litchfield NP) kregen een bezoek van ons.
Voor mij dus een wederzien met deze 2 watervallen. Zondag bekeken we de rest van het park met inclusief waterrat spelen bij de Rocky Buleholes en Wangi Falls.

Ma/di/ wo 28,29,30/09
In Darwin bolden we uit van onze roadtrip. Stesselden we nog wat rond in het stad, East Point reserve en plonsten in het water van Lake Alexander.
Verder kwam ik nog wat oude bekenden tegen en werd er dus gerstenat gedronken voor het weerzien en het afscheid.
Dinsdag nam ik afscheid van Dave. Het is een schitterende roadtrip geworden die veel te snel is voorbij gevlogen.
Woensdagmorgen nam ik dan de vlieger naar Cairns

Nog enkele statistieken
Aantal kilometers:  Rond de 8460 km
Aantal lekke banden: 1
Gespotte wildlife: Walvissen, dolfijnen, krokodillen, emu’s, vele soorten hagedissen, kangeroes en nog meer ongedierte

Exmouth/Ningaloo Reef
Hier verbleven we 3 nachten, aangezien de stroming en de woeste golven roet in het eten gooiden. De 3e dag konden we dan eindelijk onze vinnen aandoen om de wereld onder water te bewonderen. Spijtig genoeg was de visibiliteit zeer slecht. Dit zette toch een beetje een domper op het gebeuren. Op de terugweg werd deze domper al snel vergeten. 2 Walvissen werden bewonderd vanop een korte afstand (+- 3 meter) vanaf de boot en gleden door het water dat het een lieve lust was. We gaven onze ogen de kost en genoten van het spektakel.
De dagen voor onze duik bezochtten we de Oost- en de Westkust van van Cape Range National Park.

 

 

 

 

Karijini National Park
Superlatieven te  kort om de pracht van dit park te omschrijven. Spectaculaire kloven, idyllische watertjes en avontuurlijke wandelingen maakten van dit park een serieuze topper.
We bezochten Weanu Gorge, Hancock Gorge, Kalamita Gorge, Dales Gorge, Knox Gorge en Joffre Falls.  Zwemmen en wandelen was daar onze favoriete bezigheid.

 

 

 

 

Millstream Chichester National Park
De dag dat we hier waren werd een serieuze tegenslag. Saaie wandelingen waar niet veel te zien was.
Ook reden we hier lek op de zware gravelroad. Zelfs een dip in de Python Pools kon het geheel niet opfleuren, maar zorgde wel voor een verdiende verfrissing.

 

 

 

Broome
Hier beleefde Dave een kortstondig romance. Verder werden de batterijen opgeladen op Cable Beach. Ook Gantheaume Point kreeg een kort bezoek voor de voetprinten van de dinosaurussen.
Maar de kleine afdrukken waren niet echt veel soeps.

 

 

 

De Roadtrip
Aangezien de afstanden in West – Australie immens zijn werd er ondertussen al meer dan 4200 km’s afgelegd. Tijdens onze trip scheurden we ook op een gravel road van 230 km’s, waarvan  200 km zelfs geen enkele ziel te bespeuren viel op het rode zand van deze prachtige staat.
Zodadelijk vervolgen we onze weg richting Derby & Windjana Gorge.
Spijtig genoeg gaan we dus al de laatste week in van onze trip.