Na een rustig dagje Arlie Beach, aan de lagoon liggen en volleyballen besloot ik om op 20 oktober mijn liftavontuur verder te zetten.
Dit keer had ik echter minder geluk.
Na 2 uur en 2 lifts geraakte ik enkel in Proserpine , 25 km verder dan mijn startpunt.
Na 40 minuten liften in de hitte pikte een koppel mij op en zette mij 25 km verder af. De man was een kerel naar mijn hart.
Dit bevestig ik met de volgende quote:  ” You got to have tunes in the car” waarna hij oerhard Led Zeppelin opzette.
Ik belandde dus ergens in the middle of nowhere en er kwam niet echt veel verkeer voorbij. Maar uitendelijk pikte een wat oudere heer mij op en zette mij 10 km verder af in Bloomsburry.
En plots als een donderslag bij heldere hemel stopten er 2 jonge dames ( de Australische Celia en de Engelse  Sarah) en pikten mij op. Deze 2 kan ik best beschrijven als:  al een geluk dat zot zijn niet zeer doet.  80 km en een plezante rit later zetten zij mij af in Mackay.
Ik keek naarstig naar mijn klok en zag dat het al voorbij 3 uur was en dat ik nog niet echt ver opgeschoten was.

Maar de laatste lift van de dag maakte alles goed. Een trucker (Chris) nam mij mee in zijn truck, The Mask genaamd.
336 km later zette hij mij af in Rockhampton. Daar overnachtte ik in een hostel na een serieuze zoektocht.

Het kostte mij veel bloed,vooral  zweet en tranen om weg te geraken uit Rockhampton. Zo’n 2 uur namelijk. Een kerel pikte mij op en zette mij enkele kilometers later af. Maar hier kon ik gemakkelijker een lift krijgen. En zo geschiedde.
De niet echt spraakzame Dan pikte mij op. Er werd niet echt veel gesproken deze rit, maar hij zette mij wel zo’n 232 km verder af in Gin Gin.
In Gin Gin duurde het wel geteld 1 minuut voor de sympathieke farmer Adam mij oppikte in zijn vrachtwagen. Hij vervoerde  2 paarden naar Hervey Bay. 90 km verder zette hij mij af in tTorbanlea. Ook daar duurde het niet al te lang (5 minuutjes) voor ik een lift vond naar Eumundi. Ik werd meegenomen door Chris,  de grootste weirdo die ik op mijn liftavontuur heb ontmoet. Hij vertelde mij dat hij in principe al 4 keer had moeten sterven, maar dat er iets was dat hem op deze wereld hield. Hij geloofde dat hij van groot belang ging zijn in 2012, want dan zou er een grote verandering in de wereld komen en hij zou daar een grote rol in spelen. Ondertussen zat hij aan medicamenten om zijn temperament kalm te houden. Dikwijls kon ik mijn lach niet bedwingen in zijn wagen. Hij dropte mij af in Eumundi.

In Eumundi verbleef ik bij de familie Uhrig, waar ik via de site help x change terecht kwam.
Je helpt de mensen en in ruil krijg je eten en een dak boven je hoofd.
Ik verbleef er uiteindelijk 3 nachten en hield het dan voor bekeken, aangezien ik ze nogal saai vond.

Zaterdag nam ik dan de trein naar Brisbane en hier blijf ik totdat mijn vlieger vertrekt.
Dit is dus mijn laatste post vanuit Australie. Tot binnenkort

Vrijdagochtend verliet ik Arlie Beach voor een zeiltrip van 3 dagen en 2 nachten. Samengevat betekent dit : met 24 man en 4 crewleden op een boot van 20 meter vaarden we het ruime sop in. De eerste dag stond er een duik op het programma in Mackarel Bay en wat ontspanning op dat strand. Spijtig genoeg was de visibiliteit niet echt super, maar enkele swimthroughs en wat grotten maakten het toch nog een genietbare duik.
De dag erna stond Whiteheaven Beach op het programma, een van de witste stranden van de wereld. Aangezien er ook een goede wind stond kon er bovendien serieus gezeild worden. We legden ons anker vast net voor The Hayman Islands. Op zondag trok ik weer mijn duikgerief aan en trotseerde wederom de wereld onder water. Het begint stilletjes aan toch een verslaving te worden. Na deze duik zeilde de Apollo terug de zee af om ons veilig terug in de haven te brengen. Uiteraard werd er elke avond serieus wat afgedronken en de afterparty op het vaste land mocht er ook best wezen. Gisteren besloot ik dan nog om nog 1 dagje in Arlie Beach te verblijven.

Straks (in een uurtje) haal ik mijn duim van onder het stof uit en probeer ik mijzelf een weg naar Brisbane te liften. Mogelijk maak ik nog ergens een tussenstop onderweg bij een of andere familie onderweg, maar dit is nog niet 100% zeker.

Na mijn boottrip verbleef ik nog 2 dagen in Cairns om wat van het leven te genieten.
Dinsdagmorgen startte dan mijn liftavontuur. Terwijl ik aan het wandelen was naar mijn startpunt nl the Bruce Highway stopte er een vrouw die vroeg of ik een lift nodig had.  Ze ging slechts naar Gordonvale, 20 km ten zuiden van Cairns. Maar uiteraard was dit goed meegenomen. Het was een  Nederlandse, Iefje genaamd, die al sinds 1977 in Australie woonde. Ze bood me zelfs een overnachting aan, mocht ik voor de rest van de dag geen lift meer vinden.
In Gordonvale had ik na 20 minuten al prijs en nam de uiterst sympathieke Aussie Mark mij mee tot in Townsville. 320 km verder dropte hij mij af ergens aan een tanksstation op de highway.  Aangezien ik slechts 100 km van Ayr was, besloot ik om mijn tocht nog verder te zetten. In Ayr verbleven er namelijk 2 vrienden (Tuomas en Lisa) die ik in Darwin had leren kennen en daar naar werk zoeken.  Nog geen 6 minuten later had ik weer prijs.
De Israelische  Nadaf pikte mij op en zette mij netjes af aan de Coles in Ayr. Ik spendeerde de nacht in Ayr in de wagen van Tuomas, aangezien hij zelf in een working hostel was ingetrokken.
’s morgens stapte ik dan naar het einde van het stadje Ayr en 10 minuten later pikte een vrouw mij op. Ze sprak niet veel en haar radio stond oerhard. 12 km verder zette zij mij af in Home Hill.
Er waaide een lichte bries  door Home Hill en echt druk was het er niet. Maar nog geen 7 minuten later stopte er een Britz campervan met 2 Duitse vrouwen ( Agnes en iets met Ber…, de 2e naam ben ik dus vergeten).  Ze waren op vakantie voor 3 weken in Australie. Zij namen mij mee tot in Airlie Beach, zo’n 176 km verder.

Ondertussen heb ik hier mijn zeiltocht voor the Whitsundays geboekt en morgen vertrek ik op de ze trip. Inclusief in deze trip inbegrepen is een duik. Het ziet er dus naar uit dat ik weer eens mijn duikgerief kan aantrekken. Deze trip duurt 3 dagen en 2 nachten. Zondagnamiddag ben ik dus terug in Airlie Beach.

Hieronder wat foto’s van de mensen die mij meegenomen hebben met hun wagen.
Liften is hier tot nu toe redelijk gemakkelijk en een enorm leuke ervaring.

Na mijn vlucht van Darwin naar Cairns ging ik naarstig op zoek naar vrijwilligerswerk. Ik slenterde van duikshop naar duikshop en 2 uur later had ik prijs, nota bene op de boot waar ik zelf heb leren duiken nl de Oceanquest. Enige probleem was dat ik een week moest wachten, dus zat ik die week in een soort van wachtkamer, Cairns genaamd.
Aangezien ik Cairns al gezien had waren dit dus wat nutteloze dagen. Lagoon, internet en af en toe eens een drankje benuttigen hielpen mij door deze lege dagen. Al een geluk dat er nog wat vrienden van in Darwin 2 dagen in Cairns passeerden om het iets draaglijker te maken.

De Boottrip

Op 7 oktober vertrok ik dan eindelijk naar het GBR, waar uiteindelijk 16 duiken op het programma stonden en een moordend programma.
Om 6 uur stond ik meestal op om tegen half 7 om mezelf te laten ontwaken in het Great Barrier Reef terwijl ik naar vissen en koraal keek.
Na de eerste duik moest het ontbijt klaar gezet worden. Na het ontbijt stond de afwas daar en moest alles netjes opgeruimd worden. Na het onbijt sprong ik dan terug het water in voor duik nummer 2 van de dag.
Na duik nummer 2 moesten de lakens van de kamers ververst worden of gestofzuigd worden.
Daarna werd alles gereed gezet voor de lunch. Na de lunch kregen de badkamers een grondige beurt en uiteraard kwam de afwas ook daar weer piepen. Tegen 2 uur 30 was het dan tijd voor de transfer ( Gasten verlaten de boot en nieuwe gasten komen op de boot). Tegen een uur of 3 was het tijd voor duik nummer 3. Na deze duik hadden we meestal een half uurtje tot 3 kwartier vrij. Daarna alles gereed zetten voor het avondmaal. Na het avondmaal wederom alles opruimen en afwassen. Dan was het meestal tijd voor de nachtduik (duik nummer4). Na deze duik was het tijd voor het dessert. En je raadt het nooit: opruimen en afwassen na alles op te zetten. Het werk zat er meestal op rond 9 uur ’s avonds. Daarna dronk ik meestal een biertje en relaxte een beetje.

Het duiken zelf was echt schitterend: haaien, schildpadden, moray eels, roggen en meer van dat fraais.
De schildpadden kon je echt heel dicht benaderen, tot zelfs een halve meter afstand. Voor de haaien was het net iest minder, maar 1 keer toch op een meter of 3.
Wegens mijn budget kon ik maar  voor 1 dag een onderwatercamera huren. Spijtig genoeg net de dag dat er de minste opportuniteiten voor mooie foto’s waren.

Na mijn terugkomst op het vaste land heb ik besloten om hier nog 1 dag te blijven. Morgen vertrek ik naar het zuiden, terug richting Brisbane als het ware.
We gaan dit stuk proberen al liftend te doen, dus we zullen wel zien waar we geraken op welke dag. Normaal gezien plan ik een tussenstop in Airlie Beach, zeilen rond The Whitsunday Islands is het enige wat nog op mijn programma staat wat ik echt wil doen. Tot later en tot binnenkort, aangezien mijn tijd hier echt begint te korten.

Momenteel zit ikzelf in Cairns, waar ik van 7/10 tot 11/10 als vrijwilliger op een boot ga werken. Voor mij betekent dit dan gratis eten/accomodatie/2 gratis duiken per dag. Dit wil dus wel zeggen dat ik mij hier nog wel 6 dagen moet trachten bezig te houden. En nu volgt dan de laatste week van de westcoastroadtrip.

Di 22/09
Na Broome snelden we met de van naar Windjana Gorge. Daar overnachtten we en maakten we een wandeling langs een rivier die vol met krokodillen zat

Wo 23/09
Na Windjana Gorge vertrokken we met de van naar Tunnel Creek NP. Een paar kilometer voor we daar arriveerden werd de gravel road te zwaar en moeilijk berijdbaar en keerden we op onze stappen terug. Uiteindelijk strandden we op een rest area, waar we ’s avonds een road train zagen die zichzelf vast reed.

Do 24/09
In de ochtend zagen we een calvarie mensen en voertuigen om de gestrande road train uit zijn hachelijke positie te bevrijden. De volgende stop was Geiki Gorge NP. Een wandeling en en duik in de rivier later begaven we oms naar Kunnunura.

Vr 25/09
In de voormiddag bekeken we Ivanhoe Crossing, Knob Lookout en Mirijima NP.  Iets later passeerden we ook nog bij Lake Argyle en dan ging de roadtrip verder richting Katherine

Za/zo  26 &27/09
De edith falls en de Florence falls (Litchfield NP) kregen een bezoek van ons.
Voor mij dus een wederzien met deze 2 watervallen. Zondag bekeken we de rest van het park met inclusief waterrat spelen bij de Rocky Buleholes en Wangi Falls.

Ma/di/ wo 28,29,30/09
In Darwin bolden we uit van onze roadtrip. Stesselden we nog wat rond in het stad, East Point reserve en plonsten in het water van Lake Alexander.
Verder kwam ik nog wat oude bekenden tegen en werd er dus gerstenat gedronken voor het weerzien en het afscheid.
Dinsdag nam ik afscheid van Dave. Het is een schitterende roadtrip geworden die veel te snel is voorbij gevlogen.
Woensdagmorgen nam ik dan de vlieger naar Cairns

Nog enkele statistieken
Aantal kilometers:  Rond de 8460 km
Aantal lekke banden: 1
Gespotte wildlife: Walvissen, dolfijnen, krokodillen, emu’s, vele soorten hagedissen, kangeroes en nog meer ongedierte

Exmouth/Ningaloo Reef
Hier verbleven we 3 nachten, aangezien de stroming en de woeste golven roet in het eten gooiden. De 3e dag konden we dan eindelijk onze vinnen aandoen om de wereld onder water te bewonderen. Spijtig genoeg was de visibiliteit zeer slecht. Dit zette toch een beetje een domper op het gebeuren. Op de terugweg werd deze domper al snel vergeten. 2 Walvissen werden bewonderd vanop een korte afstand (+- 3 meter) vanaf de boot en gleden door het water dat het een lieve lust was. We gaven onze ogen de kost en genoten van het spektakel.
De dagen voor onze duik bezochtten we de Oost- en de Westkust van van Cape Range National Park.

 

 

 

 

Karijini National Park
Superlatieven te  kort om de pracht van dit park te omschrijven. Spectaculaire kloven, idyllische watertjes en avontuurlijke wandelingen maakten van dit park een serieuze topper.
We bezochten Weanu Gorge, Hancock Gorge, Kalamita Gorge, Dales Gorge, Knox Gorge en Joffre Falls.  Zwemmen en wandelen was daar onze favoriete bezigheid.

 

 

 

 

Millstream Chichester National Park
De dag dat we hier waren werd een serieuze tegenslag. Saaie wandelingen waar niet veel te zien was.
Ook reden we hier lek op de zware gravelroad. Zelfs een dip in de Python Pools kon het geheel niet opfleuren, maar zorgde wel voor een verdiende verfrissing.

 

 

 

Broome
Hier beleefde Dave een kortstondig romance. Verder werden de batterijen opgeladen op Cable Beach. Ook Gantheaume Point kreeg een kort bezoek voor de voetprinten van de dinosaurussen.
Maar de kleine afdrukken waren niet echt veel soeps.

 

 

 

De Roadtrip
Aangezien de afstanden in West – Australie immens zijn werd er ondertussen al meer dan 4200 km’s afgelegd. Tijdens onze trip scheurden we ook op een gravel road van 230 km’s, waarvan  200 km zelfs geen enkele ziel te bespeuren viel op het rode zand van deze prachtige staat.
Zodadelijk vervolgen we onze weg richting Derby & Windjana Gorge.
Spijtig genoeg gaan we dus al de laatste week in van onze trip.

Na mijn vlucht van Bali naar Perth leerde ik de Engelse Kim kennen op de shuttlebus naar Perth. De dag erna spraken we af om de stad te bezoeken. Uiteindelijk belandden we in Frematle en Cottlestoe. ’s avonds gingen we nog een pintje drinken in een of andere bar in Northbridge..

Aangezien het al een tijdje geleden was dat ik nog eens aan wijnproeverij gedaan had besloten we om wijn te proeven in de Swan Valley. Te voet was dit nogal een hachelijke onderneming, maar een paar uur later vonden we een sympathiek Schots koppel dat ons een lift aanbood en samen proefden we nog menig glazen wijn.
Die avond besloot ik met mijn kamergenoten, Tim (Engels) en Steven (weliswaar een Belg) om een drankje te benuttigen in het Belgisch beer cafe in Perth. Daar aangekomen, het slechtse Belgisch bier cafe gezien in Australie. Een voorbeeld van hoe het echt niet moet.

Zondag: rustdag , zegt een of ander veel verkocht boek. Dus deed ik dan ook geen bal. Wel lang opgebleven om mijn goede vriend Dave te verwelkomen. Met hem doe ik momenteel een roadtrip van Perth naar Darwin.

Na een nachtje slapen werd de jacht op een 4WD ingezet. Na het betalen van onze 4Wd wicked campervan slenterden we dan nog doorheen Perth city als een zootje ongeregelde toeristen. De dag erna werden we echter wakker gebeld met onaangenaam nieuws, de 4Wd drive was dubbel geboekt. Dank u, dom wicht van Peter Pans Travel en hebben we  uiteindelijk genoegen moeten nemen met Guitar Hero, een gewone wicked campervan.
We vertrokken een dag vroeger dan gepland en we geraakten net niet aan The Pinnacles die dag.

Op 9 september bezochtten we dan de Pinnacles en reden we door tot Geraldton. Op 10 september brachtten we Guitar Hero naar het uitmuntende Kalbarri NP, waar we een schitterende wandeling  (The Loop) maakten. Verder maakten we kennis met de West Australische pracht .  En reeds daarvoor spotten we een walvis bij een stop langs de ongerepte Australische kust.  Nadat Dave zijn eerste kangoeroe gespot had reden we nog door tot de duisternis viel.

’s Morgens  vroeg uit de veren om de regio rond Shark Bay te ontdekken.  Een iets of wat teleurstellende ontdekking, aangezien Shark Bay world heritage listed is. We hadden dus veel meer verwacht. We parkeerden onze van in Carnarvon op een camping.  Straks vertrekken we naar het Ningaloo Reef waar ik Dave ga verzuipen in het zoute water.

Na een chaotisch begin trok ik mijn stoutste schoenen aan voor een heuse roadtrip rond/doorheen Bali. De beslissing was gevallen en de keuze voor een 125 cc Honda (uiteraard) scooter was niet meer dan normaal. Met klassieke rock ( CCR, Led Zeppelin, The Doors, Deep Purple, Jimi Hendrickx en andere fraaie muzikanten) hemelde ik de roadtrip serieus op. Bovendien gaf dit een extra dimensie aan het fraaie landschap.

The Roadtrip
17/08-> Van Kuta trok ik naar de rijstvelden van Jatiluwih en verloor alle orientatie in de prachtige panorama’s. Op het einde van de dag belandde ik in Medewi, een surfersdorpje.

18/08 -> Verder genietend van de verzichten belandde ik in Pemuteran, al waar ik een nogal licht teleurstellende Safari Tour deed met een gids aflegde doorheen het Taman Nasional Bali Park.

19/09 -> Deze dag stond er een duiktrip naar Pulau Menjangan op het programma. 2 maal werd de onderwaterse schoonheid bewonderd. Bij de terugkeer naar Pemuteran volgde 2 dolfijnen al speels onze boot voor 10 minuten. Spijtig genoeg lag ik te slapen in het benedendek en heb ik dit dus gemist. Na het duiken ben ik nog verder tot Lovina gereden om daar 2 nachten te blijven.

20/08 -> Vanuit Lovina verkende ik de streek rondom Munduk en bezocht 2 watervallen. ‘s avonds ontmoette ik nog een Iers Koppel, waar ik dan mee ben  gaan pintelieren.

21/08 -> De dag begon met een trip naar de hotsprings van Air Panas Banjar. Vervolgens kon ik wederom genieten van het Balinees landschap, Via Singaraja naar Bedugul, via een scenic route die de Danau Bratan met Gunung Batur verbindde belandde ik uiteindelijk in het rustige meerdorpje Toya Bungkah.

22/08 -> Ik verliet het binnenland, gekenmerkt door zijn bergachtig landschap en trok terug naar de kust, om uiteindelijk aan te komen in de Amed Coast. Een prachtig stukje kust in het Oosten van Bali. Van daaruit ging de trip naar Amlapura/ Duda, via de Sidemen Road belandde ik in Semarapura. Hier versterkte ik de culturele mens en bezocht een temple nl: de Kertha Gosa. Op het einde van de dag parkeerde ik mijn scooter in Ubud. Hier verbleef ik ook 2 nachten.

23/08 -> Na een lange slaap besloten mijn hersenen en lichaam om toch te ontwaken. Niet al te veel op het programma deze dag. Enkel de Goa Gajah (Elephant Caves) en Gunung Kawi kregen de eer om van mij een bezoek te krijgen.

24/08 -> ‘s morgens besloot ik nog een wandeling naast de Sungai Ayung te maken. Dit ging zeer moeizaam, aangezien alles niet echt voor de hand lag. Uiteindelijk aangepikt bij een gids en een Frans Koppel. Tijdens de wandeling werden 3 slangen gespot. Ergens in de middle of nowhere besloot ik om zelf mijn weg terug te zoeken. Dit was echter geen sinecure. Ik belandde zelfs op de koffie van een begrafenis in een klein dorpje en benuttigde dan maar vodka met de lokale bevolking. Ik besloot mijn tocht verder te ondernemen in echte Indiana Jones stijl en geraakte dan toch terug op het rechte pad. Na de wandeling reed ik stante pede naar Kuta om de scooter te droppen. Meteen daarna vertrok ik richting Padangbai, waar ik had afgesproken met de Franse Anne Laure om te gaan duiken.

Lombok
Hier enkel 2 zaken gedaan namelijk: de Crater rim van de Rinjani beklommen en 2 watervallen in Senaru bekeken. Daarna naar de Gili Islands getrokken.

Gili Islands statistieken

- 3 duiken gedaan
- Rond het eiland gelopen en op het strand gelegen
- Bintang drinken met 3 Ieren
- Vele films bekeken in een knusse beach bar.

De laatste dag nog een soort van voedselvergiftiging opgelopen dus de terugreisdag naar Bali viel nog serieus tegen. De dag erna nog een voormiddag in Kuta gespendeerd en daarna de vlieger naar Perth genomen.

Wat een cultuurschock. Mijn zintuigen werden overstelpt. Mijn brein ontplofte en kon de overload niet aan.
Wat een chaos, wat een drukte!

Van laid-back Aussie land regelrecht naar de hel. Aankomen in de avond deed daar ook geen goed aan uiteraard. Meteen half in het zak gezet door de taxi bestuurder begon ik mijn eerste avond daar. Uiteindelijk vond ik nog redelijk goedkoop onderdak.

De  avondwandeling echter eindigde in een heuse marathon. Mijn orientatievermogen is hier beneden alle peil.Na de eerste rampavond en 1e rampvoormiddag herstelde mijn system zich echter, een regelrechte reboot als het ware.

In de namiddag plande ik een strandwandeling van Kuta beach tot in Seminyak. Deze werd echter onderbroken door een Balinees waarmee ik aan de praat geraakte terwijl ik in de zee stond pootje te baden.Hij nam me mee vanachter op zijn scooter naar een lokale vissersmarkt, waar we een biertje (het locale Bintang) benuttigde.

Later die avond zette hij mij af in Seminyak. Ik besloot om de avond af te sluiten in de Belgische bistro Manneke Pis en at nog eens een echt traditionele Belgisch gerecht.

Wederom verloor ik mijn orientatievermogen, ditmaal in Seminyak en de 2e marathon was een feit.De dag erna besloot ik om van hotel te veranderen, een opdracht die mij 2 uur kostte en mij achteraf een licht verbrande huid opleverde.

Daarna sprak ik af met de Franse Ann Laure, die gisteren in Bali aangekomen was. Daar bracht ik dan de namiddag en de avond mee door. In principe zie ik haar nog eens terug, aangezien we van plan zijn om samen te duiken. Maar ze reist samen met een Nederlandse en hun reisplannen zijn total anders de mijne.

Vandaag besloot ik dan om eindelijk Kuta te verlaten voor  een klein namiddagtripje. Ik huurde een scooter voor een dag, vond mijn plaats in het hectische verkeer. Rijdt gewoon lekker waar je wil, het interessert niemand niet was mijn motto.
Aangekomen in Ulu Watu bezocht ik de Pura Luhur Ulu Watu tempel, een heilige plaats bevolkt door honderden apen.Verder is het hier moeilijk om minder dan 3 maal per dag te eten. Het eten is hier overheerlijk en goedkoop.

Morgen huur ik mij waarschijnlijk een jeep, al lijkt een scooter hier een betere oplossing.Ik ga proberen het eiland en het binnenland in te trekken voor 7 dagen.  De rijstvelden van Jatiluwih staan eerst op het programma.

Normaal gezien had ik nog enkele schitterende foto’s van Bali voorzien, maar de upload bleef hangen en de internetconnectie is hier echt klote.

Na 19 dagen achtereen volgens te werken heb ik dan eindelijk vandaag een vrije dag. Ondertussen heb ik ook wat knopen doorgehakt i.v.m mijn reisplannen
Donderdag 13 augustus vertrek ik naar Bali (Indonesie) voor +- 3 weken.
Donderdag 3 september vlieg ik dan van Bali naar Perth.

De volgende 3 dagen wordt er nog duchtig gewerkt. Daarna begint dan terug het reizen en hopelijk ook terug wat meer sensationele post op deze blog.
Verder post ik nog wat foto’s van de grote racedag van verleden maandag.